Bukas, ikakasal ako.
Nakasabit na sa pinto ang puting gown. Handa na ang lahat.
Pero habang tinitingnan ko iyon, hindi ang mukha ng mapapangasawa ko ang nasa isip ko.
Kundi ang mukha ng lalaking pitong taon kong hinintay.
Ang lalaking nangakong babalik… pero hindi na dumating.
Pitong taon na ang nakalipas nang umalis siya papuntang abroad.
“Babalik ako para pakasalan ka,” sabi niya sa airport. Iyon ang huli kong yakap sa kanya.
Sa una, araw-araw ang tawag. Tapos linggo-linggo. Tapos… wala na.
Tumigil ang mga tawag. Tumigil ang mga sulat.
Naghintay ako ng isang taon. Dalawa. Tatlo.
Hanggang sa naniwala ako sa sinasabi ng lahat — na iniwan niya ako.
Para makabangon, pumayag akong pakasalan ang isang mabait na lalaki.
Mayaman. Maalaga. Ibinibigay ang lahat ng hindi ko naman hiniling.
Hindi ko siya mahal na tulad ng pagmamahal ko sa nauna. Pero natutong akong tumanggap.
Sabi ko sa sarili ko — sapat na ang paggalang at kabaitan.
Iyon ang paniniwalang buhay ko… hanggang sa gabing iyon.
Isang gabi bago ang kasal ko, may kumatok.
Buong akala kong ang wedding coordinator. Binuksan ko ang pinto nang walang pag-aalinlangan.
At doon, tumigil ang mundo.
Siya. Basang-basa sa ulan. Payat na. Pagod. Pero ang mga matang iyon — hindi ko makakalimutan kahit kailan.
“Hindi kita iniwan,” ang unang sinabi niya. “Hindi ako tumigil kahit kailan.”
Umiiling ako. Pitong taon. Pitong taong katahimikan. Paano?
Iniabot niya sa akin ang isang lumang kahon.
Binuksan ko ito ng nanginginig na kamay.
Sulat. Daan-daang sulat. Nakatali ng laso, nakaayos ayon sa petsa.
Pitong taong sulat na hindi kailanman nakarating sa akin.
“Bawat linggo, sumusulat ako. Bawat isa, ibinabalik sa akin… o hindi na sinasagot. Akala ko, ikaw ang ayaw na sa akin.”
At doon ko nakita ang pangalan sa likod ng mga sobre — ang taong tumanggap at nagtago ng lahat.
Isang taong nasa loob ng aming tahanan.
Isang taong pinagkatiwalaan ko ng buong buhay ko.
Nanlamig ako.
Bukas ang kasal ko. Sa altar, may isang mabait na lalaking naghihintay. Sa harap ko ngayon, ang tunay kong pag-ibig — at isang katotohanang wawasak sa aking pamilya.
Anong pipiliin ko?