Labinlima ako nang matutong matakot sa dilim.
Sa probinsya, tahimik ang gabi. Pero minsan, ang katahimikan ang pinakamalakas na sigaw.
May isang gabi na binago ang lahat.
Isang bagay na hindi ko piniling mangyari. Isang bagay na kinuha sa akin ng isang taong pinagkatiwalaan ko.
Hindi ako nasaktan sa katawan lang. Nawala ang tiwala ko sa mundo.
Kinaumagahan, tumingin ako sa salamin. Pero hindi ko na nakita ang batang babaeng dati kong kilala.
Walang naniwala sa akin. O baka takot silang maniwala.
Kaya tumahimik ako. Iyon ang pinakamatinding parusa — ang magdala ng sakit na hindi mo maisigaw.
Sa edad na labimpito, tumakas ako papuntang Maynila.
Akala ko, sa lungsod ako makakalimot. Na malulunod ang alaala sa ingay ng siyudad.
Pero ang Maynila ay walang awa sa isang batang walang pera, walang pamilya, walang matatakbuhan.
Ang gutom, hindi marunong maghintay.
Ayokong sabihin ang mga ginawa ko para mabuhay.
Sapat nang malaman mong may mga gabing ipinagpalit ko ang dignidad ko para lang sa pagkain kinaumagahan.
Anim na taon akong nabuhay na parang multo — nasa mundo, pero hindi talaga buhay.
Natutong ngumiti kahit patay ang loob. Natutong magbenta ng bersyon ng sarili kong hindi totoo.
Bawat gabi, may boses sa ulo ko: “Sira ka na. Wala nang lalaking tatanggap sa iyo nang buo.”
At naniwala ako. Iyon ang pinakamalungkot — nang tanggapin ko ang kasinungalingan bilang katotohanan.
Isang malamig na gabi, pumasok siya sa maliit na karinderya kung saan ako minsan nagtatago.
Hindi niya ako kinausap nang may lihim na hangarin.
Inilapit lang niya ang isang mainit na tasa ng kape sa harap ko. “Mukhang pagod ka,” sabi niya. Wala nang iba.
Sa unang pagkakataon sa mahabang panahon, may lalaking tumingin sa akin — hindi sa katawan ko, kundi sa mata ko.
Natakot ako. Kasi ang lambing, mas mahirap tanggapin kaysa sa sakit kapag sanay ka nang masaktan.
Tinanong niya ako minsan tungkol sa nakaraan ko.
Sinabi ko sa kanya ang lahat — na baka umalis siya. Na baka pagkatapos malaman, tingnan niya ako gaya ng pagtingin ko sa sarili ko.
Pero hindi siya umalis.
Hinawakan niya lang ang kamay ko at sinabi: “Hindi ka sira. Nasugatan ka lang. At kaya kong hintayin kang gumaling.”
Doon ako umiyak. Hindi dahil sa takot. Kundi dahil sa unang pagkakataon — may naniwalang karapat-dapat pa akong mahalin.
Marisol ang pangalan ko. At ito ang kwento kung paano ko binawi ang liwanag na akala kong ninakaw na sa akin habambuhay.